Na siódmą edycję PDF wybraliśmy się razem z Piotrem „Tęczą” Tęczyńskim.  Samo dotarcie do Płocka nie było łatwe i obfitowało w przygody, których finałem był chyba najbardziej obskurny dworzec PKP, jaki miałem wątpliwą przyjemność oglądać. Wspomniane przygody sprawiły, że ledwo zdążyłem na pierwszy prowadzony przez siebie punkt programu (prezentacja systemu Monastyr). Na prelekcję przyszło sporo zainteresowanych osób. Część z nich trafiła potem do mnie na sesję w ten najlepszy moim zdaniem polski system.  Chętnych do gry było zresztą więcej niż mogłem przyjąć. Sama sesje była stanowczo za krótka, ponieważ musiałem przerwać ją ze względu na zbliżający się konkurs narracyjny, który prowadziłem z Tęczą. W międzyczasie udało nam się wygrać kalambury prowadzone przez Wiewkę. Nasz konkurs z kolei oceniam, jako średnio udany, uczestnikom za wyjątkiem Natalii(pozdrawiam!) trochę brakowało niezbędnej w takiej zabawie charyzmy. Tyle o moich punktach programu, czas na ocenę całego konwentu.

PDF po raz pierwszy w swojej siedmioletniej już historii był imprezą dwudniową. Organizatorzy stanęli, więc przed zupełnie nowym i nieporównywalnie większym wyzwaniem. Czy mu sprostali? Obawiam się, że nie jestem najlepszą osobą do oceny organizacyjnej konwentu, bo dla mnie zawsze najistotniejsze są dwie sprawy: program i atmosfera. Wpadki organizacyjne, jeśli nie są rażące i nie przeszkadzają w dobrej zabawie niespecjalnie mi przeszkadzają. Na przykład fakt, że konkurs tolkienowski z powodu zagubionych kluczy odbywał się na korytarzu a nie w sali lekcyjnej w żaden sposób nie przeszkadzał ani uczestnikom ani prowadzącej. Choć gwoli uczciwości trzeba zaznaczyć, że w momentach kryzysowych organizatorzy trochę się gubili i za bardzo stresowali, być może wynikało to z braku doświadczenia w organizowaniu imprez na taką skalę.

Przejdźmy jednak do kwestii moim zdaniem najważniejszych.

Największym atutem PDF był bez wątpienia program. Ponad 120 godzin atrakcji to naprawdę dużo jak na tej wielkości konwent. Różnorodne ścieżki programowe, dużo konkursów, sporo sesji i LARP. Zwracał uwagę bardzo rozbudowany blok mangi i anime. Uczestnik PDF naprawdę nie miał czasu się nudzić! Wszystkie punkty, które odwiedziłem były ciekawe i dobrze prowadzone. W tym miejscu muszę pogratulować zwłaszcza twórcom goblińskich kalamburów, było niesamowicie!!!

Na korytarzach nie dało się odczuć jak wielu konwent ma uczestników(około 300) ponieważ niemal wszyscy korzystali z atrakcji programowych.

Tylko Games Room robił wrażenie bardzo ubogiego, ale uczestnikom specjalnie to nie przeszkadzało i okupowali go do późnych godzin nocnych.

Atmosferę konwentu zawsze trudno ocenić bo to kwestia bardzo subiektywna. Ze spraw, które można zweryfikować i ewentualnie poprawić bardzo odczuwalny był brak knajpy konwentowej, miejsca, w którym skupia się integracja i nocne życie konwentu. Atmosfera to jednak przede wszystkim ludzie – w zdecydowanej większości sympatyczni, choć być może nieco zbyt mało otwarci jak na moje konwentowe standardy. Dobrym duchem PDF była Wiewka, która nie tylko ciężko pracowała, jako organizator, ale miała też siłę i chęć dbać o pozytywny klimat imprezy. Warto docenić też drobne, ale sympatyczne akcenty jak woda mineralna dla prowadzących atrakcje konwentowe czy wydrukowane na identyfikatorach dane twórców programu.

Podsumowując Płockie Dni Fantastyki uważam za imprezę udaną, choć oczywiście jest, nad czym pracować(Informator programowy!!!). Planuję odwiedzić PDF w przyszłym roku, co przy moim bardzo napiętym kalendarzu konwentowym jest świadectwem wysokiej oceny imprezy.

                                                                                                              Hubert „Jankoś” Jankowski